Samen voor altijd

Mijn leven speelt zich grotendeels af tussen vier muren een veredelde
gevangenis noem ik het wanneer ik down ben.
Omdat mijn lichaam niet wil wat ik wil, waarschijnlijk heb
ik nog steeds moeite om het allemaal te accepteren
Ergens begon ik te lopen als Donald Duck omdat te
verbloemen deed ik alles op de fiets daar kon ik alles mee.
Maar het lopen ging steeds slechter ik liep nu zo langzaam als een pinguïn.
Het ziekenhuis wilde mij pas helpen als ik helemaal niet meer kon lopen.
Ik had in mijn onderste vier rugwervels kanaalstenose, doordat
mijn zenuwen bekneld zaten had ik ook last van veel zenuwpijnen.
Een second opinie gevraagd aan het LUMC en die wilde me wel helpen.
Maar aan de operatie waren risico’s verbonden ze konden een
zenuwbeschadigingen, met alle nare gevolgen van dien.
Vol goede moed ging ik naar het ziekenhuis in de volle overtuiging
dat ik weer normaal zou kunnen lopen.
De volgende ochtend moest iedereen naast zijn bed gaan staan en
dat ging goed tot ze bij mij kwamen ik kon niet meer staan het  leek
wel of mijn benen van rubber waren.
Toen begon de revalidatie dat had ik al snel gezien ik had heimwee en
wilde naar huis zo snel als het maar kon.
Ik kreeg een beugel, fysio en een wondje zo groot als een spelde prik
aan mijn grote teen, ik heb haast een jaar lang de ene antibiotica na de andere geslikt
niets werkte, honing op de wond en ook zilver het hielp allemaal niet.
Uiteindelijk hebben ze een echo van mijn rechterbeen gemaakt wat bleek
in mijn bovenbeen zat een slagader verstopt, waardoor
nog maar een ader van de drie aders in mijn onderbeen bloed kreeg.
Dus ik moest gedotterd worden en toen dat gebeurd was kreeg ik te
horen dat mijn grote teen geamputeerd moest worden.
Je hebt geen keus dus teen eraf, ik was net een dag thuis uit het ziekenhuis
toen ik ’s avonds hoge koorts kreeg en ik stapte uit de douche ik dacht
dat ik door de grond zakte van de pijn in mijn heup.
Met spoed afgevoerd naar het ziekenhuis waaruit bleek dat ik een
bacteriële infectie had die mijn linkerheup aan het opvreten was.
Heup moest eruit gehaald worden, ik heb meer dan zes weken in het
ziekenhuis gelegen en van de eerste weken weet ik niet veel meer.
Toen weer opgenomen in een revalidatiecentrum daar ben ik meer dan
drie maanden geweest.
Het ergste was dat ik overal bij geholpen moest worden met een tillift
uit bed en dan naar de douche gereden worden.
Ik heb wat gehuild ik vond het ergste dat ik niet voor mezelf kon zorgen.
twee en halfjaar ben ik zonder heup geweest en na zes operaties
Kreeg ik weer een heup een week later had ik weer een bacteriële infectie,
dus dat was weer een operatie ik werd wakker met de bal die in mijn
heup zat naast me, ik dacht voor niets geweest, maar ze zijn
aan het spoelen gegaan en hebben er een andere kop ingezet.
Ik heb ook kanaalstenose in mijn nek en daar heb ik ook veel last van.
Zenuwpijn is een van de lastigste pijnen om te behandelen ik heb ook
ketamine infuus gekregen van de pijnpoli maar daar werd ik alleen maar
vergeetachtig van verder deed het weinig voor de pijn.
Daar ben ik mee gestopt dan maar pijn, maar wel met een redelijk
geheugen als dat ik dat ook nog kwijt raak.
Ergens halverwege heb ik een CVA gehad waardoor mijn rechterkant
verzwakt is en mijn tong half verlamd, waardoor in het begin
de mensen dachten dat ik dronken was.
Ik moet zeggen alle behandelaars zijn even lief voor mij en bezorgd,
maar mijn hele leven al vanaf mijn zevende heb ik voor andere gezorgd
mijn moeder kreeg toen reuma.
Hulp geven vind ik heel makkelijk maar hulp vragen kan ik niet.
Nu loop ik door het huis met mijn rollator en looprek een alarm
om mijn pols voor als ik val en soms zou ik het allemaal willen
weggooien, ik voel me twintig maar zit alleen gevangen in een
lichaam wat niet wil doen wat ik wil.
Frans is twintig jaar ziek en ruim negentien jaar zit
hij  24 uur per dag aan het zuurstof.
We zijn samen net twee krukken maar die wel van elkaar houden.

  

 

Advertenties